Gefiller vum Kapitalismus (4/8): Zur Psychologie vun der emotionaler Aarbecht

Zur Psychologie vun der emotionaler Aarbecht

Wat ass emo¬≠tio¬≠nal Aar¬≠becht, a wat sinn hir Kon¬≠se¬≠quenze bei deene Leit, d√©i hir Suen domat ver¬≠d√©nge mussen ? 

M√§r ken¬≠nen all di Situa¬≠tioun aus dem all¬≠dee¬≠gleche Lie¬≠wen, wou mer laa¬≠chen, do wou mer eigent¬≠lech e Gesiicht schneide w√©il¬≠ten, dat mer fein sinn, do wou mer eigent¬≠lech Rose¬≠rei emp¬≠fan¬≠nen, dat mer fr√ęnd¬≠lech blei¬≠wen, do wou mer eigent¬≠lech scho Loscht h√§t¬≠ten ze j√§i¬≠zen. Dat k√©int een als eng Zort Schaus¬≠pille¬≠rei am All¬≠dag¬≠sliewe bezeech¬≠nen. An d√©i Zort vu Schaus¬≠pille¬≠rei geh√©iert inevi¬≠ta¬≠bel zum gesell¬≠schaft¬≠leche Lie¬≠wen dozou.

Esou huet z.B. den d√§itsche Sozio¬≠log Nor¬≠bert Elias en grous¬≠sen Deel vu sen¬≠ger Zivi¬≠li¬≠sa¬≠tiouns¬≠theo¬≠rie als Entw√©¬≠ck¬≠lung¬≠spro¬≠zess vun der Gefills¬≠kon¬≠troll bes¬≠chriw¬≠wen. Zivi¬≠li¬≠s√©iere vum M√ęnsch ass, esou den Elias, zur gl√§i¬≠cher Z√§it en psy¬≠ches¬≠chen an en gesell¬≠schaft¬≠leche Pro¬≠zess vun der Selbst¬≠kon¬≠troll. Vun den feu¬≠da¬≠len H√§ff am h√©ige M√ęt¬≠te¬≠lal¬≠ter an hirer ‚ÄěCour¬≠toi¬≠sie‚Äú, bis an di √©ischt Natio¬≠nal¬≠staa¬≠ten vum 18. Joe¬≠rhon¬≠nert an hirer ‚ÄěCivi¬≠li¬≠sa¬≠tion‚Äú, huet den Elias a sen¬≠ger sozio¬≠lo¬≠ges¬≠cher a psy¬≠cho¬≠lo¬≠ges¬≠cher Ges¬≠chicht vun der Zivi¬≠li¬≠sa¬≠tioun d√©i √ęmmer m√©i zuelr√§ich a ver¬≠fei¬≠nert Verhal¬≠tens¬≠vir¬≠schr√ęf¬≠ten noge¬≠zeechent. Des Regle¬≠men¬≠ta¬≠tioun d√©i a Rich¬≠tung Affekt¬≠kon¬≠troll geet huet dann och, esou den Elias, eng ges¬≠tal¬≠tend Wier¬≠kung op d‚ÄėStrukturlierung vun eiser ‚ÄěS√©il‚Äú. Hie schreift am zwee¬≠ten Band vu segnem_ Pro¬≠zess der Zivilisation :

Ma√ü¬≠ge¬≠bend f√ľr einen Men¬≠schen, wie wir ihn vor uns sehen, ist weder allein ein ¬ĽEs¬ę, noch allein ein ¬ĽIch¬ę oder ¬Ľ√úbe¬≠rich¬ę, son¬≠dern immer und von Grund auf die Bezie¬≠hung zwi¬≠schen die¬≠sen, teils mitei¬≠nan¬≠der rin¬≠gen¬≠den, teils mitei¬≠nan¬≠der koo¬≠pe¬≠rie¬≠ren¬≠den Funk¬≠tions¬≠schich¬≠ten der psy¬≠chi¬≠schen Selbsts¬≠teue¬≠rung. Sie aber, diese Bezie¬≠hun¬≠gen im ein¬≠zel¬≠nen Men¬≠schen selbst, und damit sowohl die Ges¬≠talt sei ner Triebs¬≠teue¬≠rung, wie die Ges¬≠talt sei¬≠ner Ich- und √úbe¬≠richs¬≠teue¬≠rung, sie wan¬≠delt sich als Ganzes im Laufe des Zivi¬≠li¬≠sa¬≠tions¬≠pro¬≠zesses ents¬≠pre¬≠chend einer spe¬≠zi¬≠fi¬≠schen Trans¬≠for¬≠ma¬≠tion der Bezie¬≠hun¬≠gen zwi¬≠schen den Men¬≠schen, der gesell¬≠schaft¬≠li¬≠chen Bezie¬≠hun¬≠gen. Im Laufe dieses Pro¬≠zesses wird, um es schlag¬≠wor¬≠tar¬≠tig zu sagen, das Bewu√üt¬≠sein weni¬≠ger trieb¬≠dur¬≠chl√§s¬≠sig und die Triebe weni¬≠ger bewu√üt¬≠seins¬≠dur¬≠chl√§s¬≠sig.

Wien de Begr√ęff vun der emo¬≠tio¬≠na¬≠ler Aar¬≠becht just an d√ęsem S√ęnn vun d√ęser all¬≠dee¬≠gle¬≠chen affek¬≠ti¬≠ver Selbst¬≠kon¬≠troll vers¬≠toe g√©if, dee g√©if d‚ÄėIddi vun d√ęser Aar¬≠becht awer och an hirem Wiese ver¬≠pas¬≠sen. Et geet bei der affek¬≠ti¬≠ver Aar¬≠becht net ein¬≠fach √ęm di all¬≠ge¬≠meng gesell¬≠schaft¬≠lech Gefills¬≠kon¬≠troll a Regu¬≠la¬≠tioun. D√©i psy¬≠chesch √Ąnne¬≠run¬≠gen d√©i den Nor¬≠bert Elias bes¬≠chreift bilde schonn den Han¬≠ner¬≠grond, op deem sech di emo¬≠tio¬≠nal Aar¬≠becht dann mat enger neier, zous√§tz¬≠le¬≠cher Form vu Kon¬≠troll aus√ľ√ľbt.

Fir deen √čnner¬≠scheed mat enger Ana¬≠lo¬≠gie ze faas¬≠sen, huet di ame¬≠ri¬≠ka¬≠nesch Sozio¬≠lo¬≠gin Arlie Hoch¬≠schild effek¬≠tiv op zwou ver¬≠schid¬≠den Zorte vu Schaus¬≠pillen zer√©ck gegraff. Si dis¬≠tin¬≠gu√©iert en Iwwer¬≠fl√§¬≠chen-Spillen ‚Äď ‚ÄĻesou maache w√©i wann‚Äļ ‚Äď vun engem d√©i¬≠wen Spillen. De Modell vum d√©iwe Spillen ass dat wat Method-Acting genannt gouf.

Method-Acting gouf vum rus¬≠ses¬≠chen Thea¬≠ter-Regis¬≠seur Kons¬≠tan¬≠tin Sta¬≠ni¬≠slavs¬≠ki erfonnt. Et bes¬≠teet doran, dat den Schaus¬≠piller seng Roll net n√ęmme vu bausse spillt, m√§ dat en sech kom¬≠plett a s√§i Per¬≠son¬≠nage era ver¬≠setzt, a sech esou voll¬≠st√§n¬≠neg w√©i m√©i¬≠glech him identifiz√©iert.

De Sta¬≠ni¬≠slavs¬≠ky wollt net dat seng Acteure Per¬≠son¬≠nag√ę repre¬≠sen¬≠t√©ie¬≠ren, m√§ dat se sel¬≠wer zu deene Per¬≠son¬≠nag√ę ginn, an da qua¬≠si-natier¬≠lech esou den¬≠ken, schw√§t¬≠zen an han¬≠dele w√©i d√©i Per¬≠son¬≠na¬≠gen d√©i se ver¬≠kier¬≠per¬≠leche soll¬≠ten. Et k√©int een also soen dat et man¬≠ner √ęm eppes oder Een Spillen geet, w√©i dor√ęm¬≠mer Een ze ginn, oder ze sinn.

A genau d√©i Iden¬≠ti¬≠fi¬≠z√©ie¬≠rung hat d‚ÄėArlie Hoch¬≠schild als Uwei¬≠sung an ver¬≠schid¬≠dene Beruff¬≠saus¬≠bil¬≠dun¬≠gen er√ęm fonnt. Esou sol¬≠len d‚ÄėFluchbegleeder net n√ęmme l√©if laa¬≠chen, d√©i l√©if Ste¬≠war¬≠des¬≠sen sol¬≠len an der Busi¬≠nessk¬≠lass, wou haapts√§¬≠chlech M√§n¬≠ner s√ęt¬≠zen, net n√ęm¬≠men eng sexua¬≠li¬≠s√©iert, flir¬≠tend St√ęm¬≠mung oprecht erha¬≠len. Si sol¬≠len sech, w√©i dem Sta¬≠nis¬≠laws¬≠ky seng Akteu¬≠ren, esou d√©if an hir sala¬≠ri√©iert Rol¬≠len ver¬≠set¬≠zen, dat se wierk¬≠lech fillen a menge wat se am Fong just virs¬≠pillen. Dat soll¬≠ten se awer net fir d‚ÄôKon¬≠scht oder fir eng ori¬≠gi¬≠nell Aus¬≠leeung an Duers¬≠tel¬≠lung vun engem St√©ck maa¬≠chen, m√§ auss¬≠schliess¬≠lech fir di komer¬≠ziell a finan¬≠ziell Inter¬≠es¬≠sen vun hirer Firma.

M√§ d√©i Zort vun Iden¬≠ti¬≠fi¬≠ka¬≠tioun sollt selbst¬≠verst√§nd¬≠lech net n√ęm¬≠men bei Fluch¬≠be¬≠glee¬≠der oder Recep¬≠tio¬≠nis¬≠ten g√ęl¬≠len. Och de Gefills¬≠ma¬≠na¬≠ge¬≠ment an de Tech¬≠no¬≠lo¬≠gie- a Consul¬≠ting¬≠fir¬≠men, an de Ban¬≠ken an de grous¬≠sen inter¬≠na¬≠tio¬≠na¬≠len Affe¬≠ko¬≠te¬≠fir¬≠men geet an d√©i Rich¬≠tung. Och hei sol¬≠len d‚ÄėSalari√©en mat authen¬≠tesch emp¬≠fonn¬≠ten Enthu¬≠sias¬≠mus der Fir¬≠ma aus eege¬≠ner Iwwer¬≠zee¬≠gung eraus hir bes¬≠cht Gefiller ver¬≠ka¬≠fen a onge¬≠ziel¬≠ten onbe¬≠zuel¬≠ten Iwwers¬≠ton¬≠nen an Wee¬≠ken¬≠der schenken.

Mat den Tech¬≠nike vun der posi¬≠ti¬≠ver Psy¬≠cho¬≠lo¬≠gie an der emo¬≠tio¬≠na¬≠ler Intel¬≠li¬≠genz soll hei all Sala¬≠ri√© seng eege Gefiller an d√©i vu senge Mataar¬≠bech¬≠ter am S√ęnn an am Inter¬≠esse vun der Fir¬≠ma mani¬≠pu¬≠l√©ie¬≠ren. Och an d√ęse Kon¬≠tex¬≠ter geet et net ein¬≠fach dr√ęms eppes vir¬≠zes¬≠pillen, m√§ sech mat Haut an Hoer an deen R√īle ze ver¬≠set¬≠zen, dee vun der Fir¬≠ma ver¬≠laang g√ętt. Oft hees¬≠cht dat net n√ęm¬≠men esou ze schaf¬≠fen, w√©i d‚ÄôFir¬≠ma dat vir¬≠ges√§it, m√§ am gan¬≠zen esou ze lie¬≠wen, w√©i et den Inter¬≠es¬≠sen vum Maart entspr√©cht.

An dat huet Kon¬≠se¬≠quen¬≠zen. Di ein¬≠fachst √Ąnt¬≠wert op d‚ÄėFro √ęm wat fir eng Kon¬≠se¬≠quen¬≠zen et sech dob√§i han¬≠delt, huet d‚ÄôAr¬≠lie Hoch¬≠schild vun enger Ste¬≠war¬≠dess h√©ie¬≠ren. Vun engem entt√§u¬≠schte Pas¬≠sa¬≠g√©ier aus der Busi¬≠ness-Class gefrot, fir¬≠wat d√ęs Uges¬≠tall¬≠ten him net laacht, √§nt¬≠wert di ges¬≠cheit Fra de Mann soll dach emol sel¬≠wer mat laa¬≠chen uf√§n¬≠ken. De Mann laacht och prompt, an dorop¬≠shi seet d‚ÄėStewardess him : gutt, da laacht elo emol di n√§chst 15 Ston¬≠nen esou wei¬≠der ouni opzehalen ‚Ķ

Wat ges¬≠chitt also mat den Leit, freet d‚ÄėArlie Hoch¬≠schild, wann net n√ęm¬≠men d‚ÄėIwwerfl√§chen-Spillen m√§ och di d√©if Schaus¬≠pille¬≠rei zum Deel vun der Aar¬≠becht an dann zum Deel vum Liewe g√ętt ?

Wat hei ents¬≠teet ass eng ganz nei Form vun der Alie¬≠na¬≠tioun, vun der Ent¬≠frie¬≠mung. Kucke mer s√©ier op d‚ÄôGes¬≠chicht vum Begr√ęff vun der Ent¬≠frie¬≠mung w√©i se fir d‚Äô√©i¬≠scht an de Par√§i¬≠ser Manus¬≠krip¬≠ter vum Marx, vun 1844, ersch√©ngt. D‚ÄėEntfriemung, esou den Marx, bes¬≠teet doran, dat den Aar¬≠bech¬≠ter kee Bezuch m√©i huet zum Resul¬≠tat vu sen¬≠ger Aar¬≠becht. Den Aar¬≠bech¬≠ter g√ętt just fir eng oniw¬≠wer¬≠siicht¬≠lech Pro¬≠duk¬≠tioun an en Aar¬≠bechts¬≠pro¬≠zess ages¬≠paant, deen esou opge¬≠deelt ass, dat en just √ęmmer en Frag¬≠ment vun deem wat en hiers¬≠tellt beaar¬≠becht, an net m√©i weess oder vers¬≠teet w√©i dat Ganzt geet. Doduerch g√ętt dann och d‚ÄėAktivit√©it vun der eege¬≠ner Aar¬≠becht s√ęnn¬≠los. Aar¬≠becht g√ętt eigent¬≠lech an der Ent¬≠frie¬≠mung zu einer ein¬≠fa¬≠cher awer abs¬≠trak¬≠ter Akti¬≠vi¬≠t√©it, d√©i duerch ier¬≠gend eng aner Akti¬≠vi¬≠t√©it ersaat gi k√©int.

Wat haut also de mees¬≠chte Leit als bal selbst¬≠verst√§nd¬≠lech sch√©ngt ‚Äď dat Aar¬≠becht soss kee S√ęnn huet, w√©i ein¬≠fach Suen domat ze ver¬≠d√©n¬≠gen ‚Äď gouf effek¬≠tiv emol als Entw√§er¬≠tung vun der Aar¬≠becht a vun der M√ęn¬≠schle¬≠ch¬≠keet vum Aar¬≠bech¬≠ter vers¬≠ta¬≠nen. D√ęss Entw√§r¬≠tung vum Aar¬≠be¬≠che¬≠ter, an d√ęsen s√ęnn¬≠ver¬≠lo¬≠scht vun der Aar¬≠becht ass dat wat de Marx als ‚Äěabs¬≠trakt Aar¬≠becht‚Äú bezeechent huet. Abs¬≠trakt Aar¬≠becht ass eng Aar¬≠becht bei dir et eigent¬≠lech op den Inhalt fir den Aar¬≠bech¬≠ter net m√©i uk√ęnnt, an an dir sech dofir och n√§i¬≠scht vum Aar¬≠bech¬≠ter sel¬≠wer aus¬≠dr√©¬≠cken kann.

Mat der emo¬≠tio¬≠na¬≠ler Aar¬≠becht ent¬≠seet doriw¬≠wer eraus dann eng nei Form vun Ent¬≠frie¬≠mung. Eng Ent¬≠frie¬≠mung d√©i net just di bezuel¬≠ten Akti¬≠vi¬≠t√©it betr√ęfft, m√§ d‚ÄôVe¬≠rh√§ltn√ęss vun der Per¬≠soun zu sech sel¬≠wer, an zu dee¬≠nen ane¬≠ren. Hei g√ętt also net n√ęm¬≠men d‚ÄôKier¬≠per¬≠kraaft an d‚ÄôAk¬≠ti¬≠vi¬≠t√©it vun der Pro¬≠fi¬≠ter¬≠schaa¬≠fung ins¬≠tru¬≠men¬≠ta¬≠li¬≠s√©iert, hei g√ętt net n√ęm¬≠men d‚ÄôW√ęs¬≠sen an d‚ÄôEr¬≠fah¬≠rung dem Impe¬≠ra¬≠tif vun der Mehr¬≠wert-Erschaa¬≠fung best√ęmmt, m√§ och nach dat psych¬≠schecht Verh√§ltn√ęss zu sech sel¬≠wer. An der emo¬≠tio¬≠na¬≠ler Aar¬≠becht sol¬≠len d√©i eegen Gefiller nach esou g√©r√©iert an mani¬≠pu¬≠l√©iert ginn, dat se aus¬≠schliss¬≠lech als Ins¬≠tru¬≠men¬≠ter vun der Aar¬≠becht funk¬≠tion¬≠n√©ie¬≠ren. An hei ent¬≠seet dann fr√©ier oder sp√©i¬≠der dat, wat een ‚Äúemo¬≠tio¬≠nal Dis¬≠so¬≠nanz‚ÄĚ nennt.

Emo¬≠tio¬≠nal Dis¬≠so¬≠nanz ents¬≠teet do wou den Rap¬≠port vum Gefill zu s√©n¬≠gem Kon¬≠text als net pas¬≠send emp¬≠fonnt g√ętt. Wann di zwee, d‚ÄėGefill an de Kon¬≠text, sub¬≠jek¬≠tiv emp¬≠fonnt, net beie¬≠nee pas¬≠sen, dann ents¬≠teet dat Gefill vun der affek¬≠ti¬≠ver Ent¬≠frie¬≠mung. An d√©i affek¬≠tiv Dis¬≠so¬≠nanz ka sech bis zum Gefill vun enger Zort Iden¬≠ti¬≠t√©itss¬≠t√©ie¬≠rung entw√©¬≠ck¬≠len : fir¬≠wat fillen ech dat hei¬≠ten?, wie*sinn ech fir esou ze fillen?, *irwat hunn ech dat*Gefill elo ? Do wou also nor¬≠ma¬≠ler¬≠weis d‚ÄôGe¬≠filler en wich¬≠te¬≠gen Deel vun der Asch√§t¬≠zung vun eisem Befan¬≠nen, vum Vers¬≠toen vu Situa¬≠tiou¬≠nen a vum Emfan¬≠nen vum Verh√§ltn√ęss zu ane¬≠ren sinn, do ents¬≠teet dann Zwei¬≠fel an Desorient√©ierung.

Wat hei g√§re virk√ęnnt, ass all¬≠ge¬≠meng gesot, dat d‚ÄėPersoun an der affek¬≠ti¬≠ver Dis¬≠so¬≠nanz √ęmmer man¬≠ner gutt √ęnner¬≠scheede kann, t√ęscht hirem Esch, an deem vum Employeur erwaar¬≠ten, ges¬≠pillte Per¬≠son¬≠nage. Kon¬≠se¬≠quen¬≠zen dovu sinn g√§ren Bur¬≠nout oder wann et wierk¬≠lech w√§it geet esou guer Phe¬≠no¬≠me¬≠ner vun der Deper¬≠son¬≠na¬≠li¬≠s√©ie¬≠rung : dat hees¬≠cht Momen¬≠ter a Situa¬≠tiou¬≠nen wou een d‚ÄėGefill fir sech sel¬≠wer m√©i oder w√©i¬≠ne¬≠ger verl√©iert.

Kom¬≠pa¬≠ra¬≠tiv Stu¬≠dien t√ęscht Aar¬≠bech¬≠ter di keng oder w√©i¬≠neg emo¬≠tio¬≠nal Aar¬≠becht lees¬≠chte mus¬≠sen, an Aar¬≠bech¬≠ter d√©i haapts√§¬≠chlech emo¬≠tio¬≠nal Aar¬≠becht maa¬≠chen hunn awer och dorop hige¬≠wise, dat et virun allem ee Fac¬≠teur ass, deen de Gros vun d√ęse Kon¬≠se¬≠quenze mat sech br√©ngt. Et han¬≠delt sech √ęm d√©i Aar¬≠becht¬≠si¬≠tua¬≠tiou¬≠nen, wou een zur gl√§i¬≠cher Z√§it seng eege Gefiller kon¬≠trol¬≠l√©iere muss, an*d√©i vun de Leit mat dee¬≠nen, oder fir d√©i een schafft. Dat Ganzt exk¬≠lu¬≠siv an deem vu bausse gelee¬≠te¬≠nen, vun der Fir¬≠ma ver¬≠laangte S√ęnn.

Faasse mer dat alles kuer zesum¬≠men : Mat der emo¬≠tio¬≠na¬≠ler Aar¬≠becht ass, no der Kier¬≠per¬≠kraaft, no der Intel¬≠li¬≠genz an dem W√ęs¬≠sen, och nach de les¬≠ch¬≠ten Deel vun der m√ęn¬≠schle¬≠cher Per¬≠s√©in¬≠le¬≠ch¬≠keet ‚Äď d‚ÄôGe¬≠filler ‚Äď mat an de Pro¬≠duk¬≠tiouns¬≠pro¬≠zess age¬≠bonne ginn. Och Gefiller sol¬≠len elo mat der emo¬≠tio¬≠na¬≠ler Aar¬≠becht, genau esou w√©i aner ‚ÄěKom¬≠pe¬≠ten¬≠zen‚Äú, trai¬≠n√©iert a kon¬≠trol¬≠l√©iert ginn.

Do Gefiller awer och en wee¬≠sent¬≠le¬≠chen Deel vun eisem m√ęn¬≠schle¬≠chen √čmgang mat der Welt a mat anere M√ęn¬≠schen aus¬≠ma¬≠chen gr√§ift den Gefills¬≠ma¬≠na¬≠ge¬≠ment, an d‚ÄėEntfriemung d√©i doraus ents¬≠teet, nach m√©i d√©if an eis M√ęn¬≠schle¬≠ch¬≠keet an, w√©i d‚ÄėAlienatioun vum Kier¬≠per a vun der Intel¬≠li¬≠genz do schon gemaach hunn. D√ęs Ent¬≠frie¬≠mung betr√ęfft de S√ęnn vu der eege¬≠ner Per¬≠s√©in¬≠le¬≠ch¬≠keet, a vum An-Der-Welt sinn mat dee¬≠nen Aneren.

An d√ęsem Kon¬≠text denkt een da schnell um Marx s√§i Begr√ęff vum ‚ÄěCha¬≠rak¬≠ter¬≠mask‚Äú. An der Deutsche Ideo¬≠lo¬≠gie hat den Marx d‚ÄėCharaktermask als d‚Äė‚ÄěPersonifiz√©iere vun den eko¬≠no¬≠mesche Verh√§lt¬≠nes¬≠ser‚Äú defi¬≠n√©iert. An am √©isch¬≠ten Band vum Kapi¬≠tal schreift den Marx zum sozial¬≠psy¬≠cho¬≠log√ę¬≠schen Effet vum Wueren√§ust√§usch :

‚ÄěDie Waren k√∂n¬≠nen nicht selbst zu Markte gehn und sich nicht selbst aus¬≠tau¬≠schen. [‚Ķ] Um diese Dinge als Waren aufei¬≠nan¬≠der zu beziehn, m√ľs¬≠sen die Warenh√ľ¬≠ter sich zuei¬≠nan¬≠der als Per¬≠so¬≠nen verhal¬≠ten, deren Willen in jenen Din¬≠gen haust, so da√ü der eine nur mit dem Willen des andren, also jeder nur ver¬≠mit¬≠tel¬≠st eines, bei¬≠den gemein¬≠sa¬≠men Willen¬≠sakts sich die fremde Ware anei¬≠gnet, indem er die eigne ver√§u√üert. Sie m√ľs¬≠sen sich daher wech¬≠sel¬≠sei¬≠tig als Pri¬≠va¬≠tei¬≠gent√ľ¬≠mer aner¬≠ken¬≠nen. Der Inhalt dieses Rechts- oder Willens¬≠ve¬≠rh√§lt¬≠nisses ist durch das √∂ko¬≠no¬≠mische Verh√§lt¬≠nis selbst gege¬≠ben. Die Per¬≠so¬≠nen exis¬≠tie¬≠ren hier nur f√ľrei¬≠nan¬≠der als Repr√§¬≠sen¬≠tan¬≠ten von Ware und daher als Waren¬≠be¬≠sit¬≠zer. Wir wer¬≠den √ľbe¬≠rhaupt im Fort¬≠gang der Ent¬≠wi¬≠ck¬≠lung fin¬≠den, da√ü die √∂ko¬≠no¬≠mi¬≠schen Cha¬≠rak¬≠ter¬≠mas¬≠ken der Per¬≠so¬≠nen nur die Per¬≠so¬≠ni¬≠fi¬≠ka¬≠tio¬≠nen der √∂ko¬≠no¬≠mi¬≠schen Verh√§lt¬≠nisse sind, als deren Tr√§¬≠ger sie sich gegen√ľbertreten.‚Äú

D‚ÄôCha¬≠rak¬≠ter¬≠mask ass also eng Aart Per¬≠so¬≠ni¬≠fi¬≠z√©ie¬≠rung vun den gesell¬≠schaft¬≠le¬≠chen, oder m√©i genau, vun den eko¬≠no¬≠mes¬≠chen Verh√§lt¬≠nes¬≠ser. Doduerch ginn och d‚ÄôIn¬≠di¬≠vi¬≠duen zu Por¬≠teu¬≠ren vun gesell¬≠schaft¬≠le¬≠chen a wirt¬≠schaft¬≠le¬≠chen Verh√§ltn√ęs¬≠ser. Et ass d√©i Iddi, d√©i vum Psy¬≠cho¬≠ana¬≠ly¬≠ti¬≠ker Erich Fromm fir d‚Äô√©i¬≠scht am Begr√ęff vum Sozial¬≠cha¬≠rak¬≠ter entw√©¬≠ckelt gouf. Den Sozial¬≠cha¬≠rak¬≠ter repre¬≠sen¬≠t√©iert all d√©i Zich vum Cha¬≠rak¬≠ter oder vun der Per¬≠s√©in¬≠le¬≠ch¬≠keet d√©i gesell¬≠schaft¬≠lech nout¬≠wen¬≠neg sinn fir d‚ÄôRe¬≠pro¬≠duk¬≠tioun vun den Verh√§lt¬≠nes¬≠ser. Am Kon¬≠text vum Kapi¬≠ta¬≠lis¬≠mus ass den repre¬≠sen¬≠ta¬≠ti¬≠ven Cha¬≠ra¬≠ka¬≠ter¬≠ty¬≠pus deen vum Fromm esou genann¬≠ten Mar¬≠ke¬≠ting¬≠cha¬≠rak¬≠ter. Dat hees¬≠cht dat Verh√§ltnes zou sech sel¬≠wer, an deem een sech zur gl√§i¬≠cher Z√§it verh√§lt w√©i en Ver¬≠kee¬≠fer an di Wuer, d√©i een verkeeft.

Wat sech awer op der Iwwer¬≠fl√§ch gl√§icht ‚Äď den Sozial¬≠cha¬≠rak¬≠ter w√©i en de Fromm begraff huet, an dem Marx seng Cha¬≠rak¬≠ter¬≠mask, d√©i di emo¬≠tio¬≠nal Aar¬≠becht mat bein¬≠halte kann ‚Äď vers¬≠toppt och eng d√©if Dif¬≠fen¬≠renz. Den Sozial¬≠cha¬≠rak¬≠ter ass eppes wat duerch Sozia¬≠li¬≠s√©ie¬≠rung an Erzie¬≠hung ver√ęn¬≠ner¬≠lecht g√ętt. Sozial¬≠cha¬≠rak¬≠ter ass dow√©inst als eppes w√©i en Deel vun engem sel¬≠wer ze gesinn. De Sozial¬≠cha¬≠rak¬≠ter ass also d‚ÄôS¬≠truk¬≠tu¬≠r√©ieung sel¬≠wer vun der Per¬≠s√©in¬≠le¬≠ch¬≠keet. Hien dr√©ckt sech dofir ‚ÄĻnatier¬≠lech‚Äļ aus an et brauch keen Effort, keng Ustren¬≠gung fir deem Cha¬≠rak¬≠ter ze ents¬≠pr√©i¬≠chen. Emo¬≠tio¬≠nal Aar¬≠becht awer, w√©i et den Numm seet, ass eng Aar¬≠becht, eng Ustren¬≠gung, och wa se natier¬≠lech si soll oder sch√©i¬≠nen, ass eppes dob√§i wat och der Per¬≠s√©in¬≠le¬≠ch¬≠keet net entrecht.

Esou guer an der Ana¬≠lo¬≠gie vum ‚ÄěMethod acting‚Äú bleift et kloer, dat et do en Acteur g√ętt, deen sech zwar mat engem Per¬≠son¬≠nage iden¬≠ti¬≠fi¬≠z√©iert, d√©i Iden¬≠ti¬≠fi¬≠z√©ie¬≠rung awer och no der Opf√©ie¬≠rung, nom St√©ck oder no den Dr√©iaar¬≠bech¬≠ten er√ęm w√©i s√§in Cos¬≠tume ofleet. Dofir bleift d‚ÄôI¬≠den¬≠ti¬≠fi¬≠z√©ie¬≠rung vun der emo¬≠tio¬≠na¬≠ler Aabrecht, kon¬≠trai¬≠re¬≠ment zum Sozial¬≠cha¬≠rak¬≠ter, och √ęmmer d‚ÄôRe¬≠sul¬≠tat vun enger gez¬≠won¬≠ge¬≠ner Upas¬≠sung. An et ass w√©inst dir Zwan¬≠ghaf¬≠teg¬≠keet wou mat der Dauer d√©i Span¬≠nun¬≠gen a Symp¬≠to¬≠mer ents¬≠tinn, d√©i zu de bekann¬≠ten Kon¬≠se¬≠quen¬≠zen vun der emo¬≠tio¬≠na¬≠ler Aar¬≠becht f√©ie¬≠ren (Bur¬≠nout, Alko¬≠ho¬≠lis¬≠mus an Medi¬≠ka¬≠men¬≠te¬≠nofh√§n¬≠geg¬≠keet, Depres¬≠sioun, Ang¬≠sch¬≠zouts√§nn, Ph√§¬≠no¬≠me¬≠ner vun der Kon¬≠fu¬≠sioun an Depersonnalis√©ierung).

Duerch di √ęmmer m√©i grouss Recu¬≠pe¬≠ra¬≠tioun vun der Sub¬≠jek¬≠ti¬≠vi¬≠t√©it duerch di eko¬≠no¬≠mesch Verh√§lt¬≠nes¬≠ser k√©int een zou¬≠gesp√ętzt behaap¬≠ten, dat den kon¬≠kre¬≠ten Indi¬≠vi¬≠duum, den beim Marx nach den Tr√§¬≠ger vum Mask war, sel¬≠wer zur Mask g√ętt, oder bes¬≠ser : gi soll, m√§ et ni ganz g√ętt. Domat sollt d‚ÄėEntfriemung dann esou zwar kom¬≠plett an inte¬≠gral gi, w√©i een se sech virs¬≠tel¬≠len kann, m√§ m√©cht dat net √ęmmer. Do wou Symp¬≠to¬≠mer ents¬≠tinn, do wou et zu per¬≠s√©in¬≠le¬≠chen St√©ie¬≠run¬≠gen an Zesum¬≠me¬≠br√©ch k√ęnnt, do weist sech eppes wat nach net kom¬≠plett vun der Ent¬≠frie¬≠mung assi¬≠mi¬≠l√©iert gouf. Fir d√ęsen les¬≠ch¬≠ten Res¬≠cht vun Ent¬≠frie¬≠mung dann och nach esou gutt w√©i m√©i¬≠glech opze¬≠l√©i¬≠sen trie¬≠den dann di posi¬≠tiv Psy¬≠cho¬≠lo¬≠gie, di emo¬≠tio¬≠nal Intel¬≠li¬≠genz, Psy¬≠cho¬≠the¬≠ra¬≠pie a Coa¬≠ching op de Plang.

Op Radio 100,7 lau¬≠sch¬≠te¬≠ren ‚ěĹ