Radio

Radio als Service Public

W√©i kann een e Radio vers¬≠toen, deen als ¬ę Ser¬≠vice Public ¬Ľ funk¬≠tio¬≠n√©iert ? Oder anes¬≠cht gefrot : wat ass den √čnner¬≠scheed t√ęscht engem pri¬≠va¬≠ten, kom¬≠mer¬≠ziel¬≠len Radio, an engem √ęffent¬≠lech-recht¬≠le¬≠chen Radio ? Hei tref¬≠fen, och am Kader vun enger Demo¬≠kra¬≠tie, ver¬≠schid¬≠den Siich¬≠ten ope¬≠neen d√©i, wann een genau hikuckt, net onbe¬≠d√©ngt esou kom¬≠pa¬≠ti¬≠bel sinn, w√©i et munch¬≠mol sch√©ngt.  (Lire la suite ‚Ķ )

√Čpisodes radio

Autoritär (7/7): Autoritär haut

S√§it 2002 g√ętt en Grupp vun Cher¬≠cheu¬≠ren vun der Uni¬≠ver¬≠si¬≠t√©it vu Leip¬≠zig, ennert der Lee¬≠dung vum Oli¬≠ver Decker and Elmar Br√§h¬≠ler, a mat der Enners¬≠tet¬≠zung vun der Hein¬≠rich-B√∂ll-Stif¬≠tung, all 2 Joer eng grouss Et√ľd iwwer den Riet¬≠sex¬≠tre¬≠mis¬≠mus eraus.

Des Stu¬≠dien situ√©ie¬≠ren sech zum Deel op der Linn vun de grous¬≠sen Stu¬≠dien zum Auto¬≠ri¬≠ta¬≠ris¬≠mus vun der ¬ę Frank¬≠fur¬≠ter Schule ¬Ľ. Si benot¬≠zen eng aktua¬≠li¬≠s√©iert Metho¬≠do¬≠lo¬≠gie fir esou wuel di sozio¬≠lo¬≠gesch w√©i di psy¬≠cho¬≠lo¬≠gesch Dimen¬≠siou¬≠nen vum Auto¬≠ri¬≠ta¬≠ris¬≠mus op d‚ÄôS¬≠puer ze kom¬≠men. An d‚ÄôRe¬≠sul¬≠ta¬≠ter sinn, s√§it 2002, √ęmmer er√ęm ers¬≠taun¬≠lech.  (Lire la suite ‚Ķ )

√Čpisodes radio

Autoritär (6/7): di autoritéitsgebonne Perséinlechkeet

Eng vun den inter¬≠es¬≠san¬≠ten Schluss¬≠fol¬≠ge¬≠runge, d√©i den Th. W. Ador¬≠no aus den Stu¬≠dien √ľber auto¬≠rit√§re Pers√∂n¬≠li¬≠ch¬≠keit (1950) gezunn hat ‚Äď eng inter¬≠dis¬≠zi¬≠plin√§r Stu¬≠die d√©i vun 1943‚Ää‚Äď‚Ää1947 an Ame¬≠ri¬≠ka gefouert gouf ‚Äď war dat den Anti¬≠se¬≠mi¬≠tis¬≠mus, an d‚ÄôTendenz zum Radi¬≠ka¬≠lis¬≠mus net esou aus¬≠schliiss¬≠lech vun den ideo¬≠lo¬≠ges¬≠chen a poli¬≠tes¬≠chen Iwwer¬≠zee¬≠gun¬≠gen ofh√§n¬≠ken, w√©i een et sech dat vir¬≠ges¬≠tallt hat.
Net man¬≠ner wich¬≠teg fir des Dis¬≠po¬≠si¬≠tiou¬≠nen, esou den Ador¬≠no, ass eng gew√ęs¬≠sen Per¬≠s√©in¬≠le¬≠ch¬≠keets- oder Cha¬≠rak¬≠ters¬≠truk¬≠tur, d√©i sech duerch eng Rei vun cha¬≠rak¬≠te¬≠ris¬≠tes¬≠chen psy¬≠cho¬≠lo¬≠ges¬≠chen Zich aus¬≠zeechent. Et sinn des Zich, et sinn des psy¬≠cho¬≠lo¬≠gesch Dis¬≠po¬≠si¬≠tiou¬≠nen, d√©i an der Wies¬≠sel¬≠wier¬≠kung mat engem gew√ęs¬≠sen gesell¬≠schaft¬≠le¬≠chen Kli¬≠ma di bes¬≠ch¬≠ten Chan¬≠cen duers¬≠tel¬≠len, fir auto¬≠rit√§r Orien¬≠t√©ie¬≠run¬≠gen popul√§r ze maa¬≠chen.  (Lire la suite ‚Ķ )

√Čpisodes radio

Autoritär (5/7): Variante vun autoritärer Perséinlechkeet

10 Joer no der Stu¬≠die iwwert Auto¬≠ri¬≠t√©it a Famill huet en inter¬≠na¬≠tio¬≠na¬≠len an inter¬≠dis¬≠zi¬≠plin√§¬≠ren Grupp vu Fuer¬≠scher sech nach emol m√©i direkt der Fro vum auto¬≠rit√§¬≠ren Cha¬≠rak¬≠ter consacr√©iert. 

Des Et√ľd, d√©i zwar s√§it hirer Ver√ęf¬≠fent¬≠le¬≠chung √ęmmer er√ęm kri¬≠ti¬≠s√©iert gouf, geh√©iert trotz¬≠deem haut nach zu den mees¬≠cht zit√©ier¬≠ten Tex¬≠ter an der Sozio¬≠lo¬≠gie.  (Lire la suite ‚Ķ )

Articles

Sanfte Zensur

Die Wie¬≠der¬≠kehr der Zen¬≠sur mit Schlag¬≠st√∂¬≠cken und Tr√§¬≠nen¬≠gas d√ľrfte nie¬≠man¬≠dem, auch den¬≠je¬≠ni¬≠gen die nichts zu sagen haben, ent¬≠gan¬≠gen sein. 

Neben der auto¬≠rit√§¬≠ren Zen¬≠sur gibt es aber auch die wohl¬≠be¬≠kannte sanfte Zen¬≠sur. Das Pro¬≠blem mit die¬≠ser ist, dass sie dur¬≠chaus ratio¬≠nal, verst√§nd¬≠nis¬≠voll und nur mit bes¬≠ten Absich¬≠ten daher kommt. In den west¬≠li¬≠chen Demo¬≠kra¬≠tien spricht sie meist mit der vern√ľnf¬≠ti¬≠gen Stimme der √∂ko¬≠no¬≠mi¬≠schen Not¬≠wen¬≠dig¬≠kei¬≠ten und der gesell¬≠schaft¬≠li¬≠chen Siche¬≠rheit.  (Lire la suite ‚Ķ )

Erich Fromm (1900-1980)
√Čpisodes radio

Autoritär (4/7): Bannenussiicht vum autoritäre Charakter

No baus¬≠sen ass en auto¬≠rit√§re Cha¬≠rak¬≠ter liicht ze klas¬≠si¬≠fi¬≠z√©ie¬≠ren an ze beo¬≠bach¬≠ten. Mee domat ass nach net erkl√§ert, w√©i e vu banne funktion√©iert.
W√©i tickt also eng auto¬≠rit√§r Pers√©inlechkeet ?

Den Erich Fromm st√§ipt sech, bei sen¬≠ger Erkl√§¬≠rung, zum grous¬≠sen Deel op dem Freud seng psy¬≠cho¬≠ana¬≠ly¬≠tesch Theo¬≠rie. D√©i deelt d‚ÄôS√©il no ver¬≠schid¬≠de¬≠nen, cha¬≠rak¬≠te¬≠ris¬≠tesche Funk¬≠tiou¬≠nen an.  (Lire la suite ‚Ķ )

Articles

La méthode populiste

Dans un article du New York Times, datant de mars 2017, le psy¬≠cha¬≠na¬≠lyste am√©¬≠ri¬≠cain Joel Whi¬≠te¬≠book pro¬≠po¬≠sait une lec¬≠ture int√©¬≠res¬≠sante du ph√©¬≠no¬≠m√®ne Trump.

Whi¬≠te¬≠book, l‚Äôun des rares ana¬≠lystes intro¬≠duits √† la ¬ę th√©o¬≠rie cri¬≠tique ¬Ľ (fac¬≠ture franc¬≠for¬≠toise), est sur¬≠tout connu en Europe pour sa dis¬≠cus¬≠sion de la poli¬≠tique de la recon¬≠nais¬≠sance de Axel Honneth.

Moins connu est le fait que Whi¬≠te¬≠book repr√©¬≠sente √©ga¬≠le¬≠ment l‚Äôun des rares psy¬≠cha¬≠na¬≠lystes √† for¬≠mu¬≠ler des avis infor¬≠m√©s sur des ques¬≠tions poli¬≠tiques et sociales actuelles.  (Lire la suite ‚Ķ )