Mir Klengbierger (2/7)

2. Klengbierger an der Kritik

Et ass schw√©ier beim Wuert Kleng¬≠bier¬≠ger net u Qua¬≠li¬≠t√©i¬≠ten ze den¬≠ken d√©i mat der Z√§it qua¬≠si zu Syno¬≠ny¬≠men goufen. 

Kleng¬≠bier¬≠ger sinn kleng¬≠ka¬≠r√©iert, bor¬≠n√©iert, bie¬≠der, eng¬≠stir¬≠neg, kon¬≠ser¬≠va¬≠tiv, verk¬≠lemmt, phi¬≠lis¬≠te¬≠rhaft a pro¬≠vin¬≠zielll. Kleng¬≠bier¬≠ger sinn, anes¬≠cht gesot, Spiiss¬≠bier¬≠ger an Sch√§in¬≠hel¬≠le¬≠ger. Iwwer eis Kleng¬≠bier¬≠ger g√ętt et dofir och bal n√ęm¬≠men Kri¬≠tik : an der Lite¬≠ra¬≠tur, am Thea¬≠ter, an der w√ęs¬≠sen¬≠schaft¬≠le¬≠cher Literatur. 

An et emol m√§r sel¬≠wer k√ęn¬≠nen ons auss¬≠toen. Ech zit√©ie¬≠ren dozou nach emol den Hans Magnus Enzens¬≠ber¬≠ger, deen d√ęse √ęnne¬≠ren Kon¬≠flikt genau op de Punkt bruecht huet :

‚ÄěDe Kleng¬≠bier¬≠ger well alles, n√ęm¬≠men net Kleng¬≠bier¬≠ger sinn. Seng Iden¬≠ti¬≠t√©it ver¬≠sicht hien net doduerch ze gewan¬≠nen, dat en sech zu enger Klass bekennt, m√§ doduerch dat en sech vun hir ofgrenzt, dat en se verleugnet.‚Äú

Als Kleng¬≠bier¬≠ger ass et mer enorm wich¬≠teg anes¬≠cht ze sinn, jo bes¬≠ser ze sinn w√©i si, di kleng¬≠ka¬≠r√©iert, sch√§in¬≠hel¬≠leg Spiis¬≠ser. Dat ass m√§in fei¬≠nen √čnnerscheed.

De fran¬≠s√©i¬≠schen Sozio¬≠log Pierre Bour¬≠dieu, een vu eis, huet dat esou aus¬≠ge¬≠dr√©ckt, dat ons eng Bereet¬≠schaft zum Bluff an zum Usur¬≠p√©ie¬≠ren qua¬≠si vu Gebuert aus mat¬≠ginn ass. 

Wat och √ęmmer sozial Iden¬≠ti¬≠t√©it heesche mag, fir eis ass sozial Iden¬≠ti¬≠t√©it √ęmmer fir d‚Äė√©ischt de Ver¬≠such d‚ÄėSein, d‚ÄôSinn duerch de Sch√§in ze iwwerhuelen. 

Ma onse Sch√§in k√ęnnt mat engem Risi¬≠ko : onse Schwin¬≠del, onse Bluff kann zu all Moment opfl√©ien. An de Pr√§is dovun ass deen vun enger undauern¬≠der Ang¬≠scht, am Hannergrond. 

Ang¬≠scht eppes falsch ze maa¬≠chen, Ang¬≠scht eppes ze ver¬≠pas¬≠sen, ons eppes umier¬≠ken ze loos¬≠sen ; eppes dat weise k√ęnnt, dat mer guer net esou sou¬≠ver√§n, guer net esou schlau oder gebilt, guer net esou r√§ich oder wel¬≠ter¬≠fah¬≠ren sinn, w√©i mer dat g√§ren an den Aen vun dee¬≠nen Ane¬≠ren w√§ren.

Dofir musse mer all Moment oppas¬≠sen w√©i Sp√ętz¬≠bou¬≠wen wat fir een Androck mer dann elo no baus¬≠sen hin ginn. M√§r mus¬≠sen d‚ÄėAusdr√©ck an d‚ÄėReaktiounen vun dee¬≠nen Ane¬≠ren ono¬≠phalt¬≠sam, a virun allem onmierk¬≠bar pr√©iwen. 

Den ame¬≠ri¬≠ka¬≠nes¬≠chen Sozio¬≠log Erving Goff¬≠man huet dofir en ganz flot¬≠ten Aus¬≠drock erfonnt. Hien huet dat ‚Äěthe arts of impres¬≠sion mana¬≠ge¬≠ment‚Äú genannt. Op gutt l√ęt¬≠ze¬≠buer¬≠gesch : d‚ÄėKonscht vum Androck maachen. 

Net dat d‚ÄėMemberen aus dee¬≠nen ane¬≠ren Klas¬≠sen d√©i Kon¬≠scht net och am All¬≠dag br√§ich¬≠ten a prak¬≠ti¬≠z√©ie¬≠ren g√©i¬≠fen. Awer fir eis Kleng¬≠bier¬≠ger ass se ganz beson¬≠nesch wich¬≠teg, fir net ze soen lie¬≠wens¬≠wich¬≠teg. Fir eis ass et eng Fro vun der per¬≠s√©in¬≠le¬≠cher Iden¬≠ti¬≠t√©it. Dofir si mer gez¬≠won¬≠gen eis mat allen M√ęt¬≠te¬≠len duer ze stel¬≠len w√©i Groussbierger. 

Dozou den d√§it¬≠schen Sozio¬≠log Robert Sch√§fer :

‚ÄěFir iwwe¬≠rhaapt Chan¬≠cen zum gesell¬≠schaft¬≠le¬≠chen Ops¬≠tig ze hunn, muss de Kleng¬≠bier¬≠ger sech pre¬≠ten¬≠ti√∂s verha¬≠len. Hie muss esou maa¬≠chen, als w√§r d√ęsen Ops¬≠tig schonn ges¬≠chitt, esou w√©i wann hie sel¬≠wer m√©i grouss, m√©i h√©ich a m√©i w√§r, w√©i en eigent¬≠lech ass. An engem Wuert : hie muss heichstapelen.‚Äú 

D‚ÄėKonscht vum Androck maa¬≠chen ass bei eis also d‚ÄėKonscht vun der Hochs¬≠ta¬≠pe¬≠lei. A w√©i den Goff¬≠man dat flott duer¬≠ges¬≠tallt huet, ass d√©i Kon¬≠scht och zum grous¬≠sen Deel d‚ÄėKonscht Inci¬≠den¬≠ten, Gaf¬≠fen a Faux¬≠pas√ęn ze evit√©ieren. 

Fir eis sinn Faux¬≠pa¬≠sen √ęmmer gl√§ich¬≠be¬≠dai¬≠tend mat Ernid¬≠dre¬≠gung, Humi¬≠lia¬≠tioun a L√§cher¬≠le¬≠ch¬≠keet. Selbst¬≠verst√§nd¬≠lech seet keen esou g√§r, an esou oft an esou schein¬≠bar iwwer¬≠zeegt w√©i m√§r, dat di Aner ons ganz egal sinn. 

M√§ m√§r spie¬≠ren et, wa mer ganz √©ier¬≠lech sinn, bis an de K√§r vun onser S√©il dat mer mat der gud¬≠der Mee¬≠nung vun dee¬≠nen Ane¬≠ren onst Wie¬≠sen sel¬≠wer verl√©ieren. 

M√§ w√©i k√ęnne mer dat vermeiden ?

Een gud¬≠den Trick ass et √ęmmer n√ęm¬≠men √ęnner Leit ze blei¬≠wen d√©i mer scho ken¬≠nen, an d√©i ons scho ken¬≠nen. ‚ÄěLoka¬≠lis¬≠mus‚Äú nennt d‚ÄôSo¬≠zio¬≠lo¬≠gie dat. M√§r blei¬≠wen an onsem kl√©n¬≠gen Klib¬≠chen oder Dierf¬≠chen wou onst Spill wuel ages¬≠pillt ass, an T√ęschef√§ll extrem ger√©ng sinn.

M√§ et g√ętt nach eng bes¬≠ser L√©i¬≠sung, d√©i lei¬≠der net allen Kleng¬≠bier¬≠ger zur Verf√ľ¬≠gung steet, d√©i sech awer w√©i en bal onver¬≠wond¬≠baart Immun¬≠sys¬≠tem iwwer onst Spill leet. D√ęs L√©i¬≠sung ass d‚ÄôGeld. 

Dat hat en Tr√©ie¬≠rer Kleng¬≠bier¬≠ger, een vun onsen bekannts¬≠ten Klas¬≠sem√ęm¬≠be¬≠ren, schonn virun iwwer 150 Joren esou pr√§¬≠zis a sen¬≠gen par√§i¬≠ser Manus¬≠krip¬≠ter for¬≠mu¬≠l√©iert, dat mer och haut nach n√§i¬≠scht drun ze ver¬≠bes¬≠se¬≠ren brauchen :

Was durch das Geld f√ľr mich ist, was ich zah¬≠len, d.h., was das Geld kau¬≠fen kann, das bin ich, der Besit¬≠zer des Geldes selbst. So gro√ü die Kraft des Geldes, so gro√ü ist meine Kraft. Die Eigen¬≠schaf¬≠ten des Geldes sind meine [‚Ķ] Eigen¬≠schaf¬≠ten und Wesens¬≠kr√§fte. Das, was ich bin und ver¬≠mag, ist also kei¬≠nes¬≠wegs durch meine Indi¬≠vi¬≠dua¬≠lit√§t bes¬≠timmt. Ich bin h√§√ü¬≠lich, aber ich kann mir die sch√∂nste Frau kau¬≠fen. Also bin ich nicht h√§√ü¬≠lich, denn die Wir¬≠kung der H√§√ü¬≠li¬≠ch¬≠keit, ihre abschre¬≠ckende Kraft ist durch das Geld ver¬≠nich¬≠tet. Ich ‚Äď mei¬≠ner Indi¬≠vi¬≠dua¬≠lit√§t nach ‚Äď bin lahm, aber das Geld ver¬≠schafft mir 24 F√ľ√üe ; ich bin also nicht lahm ; [‚Ķ]

Den inter¬≠es¬≠sants¬≠ten Gebrauch vum Geld fir eis ass also net deen vum Kapi¬≠tal, dat just dofir do ass nach m√©i Geld ze gener√©ieren. 

An et ass och net ein¬≠fach deen vum Kon¬≠sum, deen Bed√ľrf¬≠nis¬≠ser oder W√ęnsch befrid¬≠de¬≠gen soll. 

Geld d√©ngt eis virun allem dem Gel¬≠tungs¬≠kon¬≠sum. Dat hees¬≠cht dir Zort vu Kon¬≠sum mat deem ech demons¬≠tr√©ie¬≠ren kann wien a wat ech sinn. 

M√©i all¬≠ge¬≠meng for¬≠mu¬≠l√©iert : Geld erlaabt mer dee Kon¬≠sum deen no baus¬≠sen hin m√§in sozia¬≠len Sta¬≠tus weist. An dat geet scho ganz kloer aus dem Marx-Zitat ervir. 

Kuerz gesot : ech sinn wat ech kafen. A wat ech kafen ass meng sozial an esou guer meng m√ęn¬≠schlech Identit√©it. 

Den d√©cken Auto, d‚ÄôMar¬≠kek¬≠lee¬≠der, di deier Auer sinn di bes¬≠ch¬≠ten Beroue¬≠gung¬≠sp√ęl¬≠len g√©int ons Statusangscht.

An di n√§chste K√©ier ver¬≠siche mer ze kucken wou dat alles hierk√ęnnt.