Skip to main content

Radio als Service Public

Radio als Service Public

Wéi kann een e Radio verstoen, deen als « Service Public » funktionéiert? Oder anescht gefrot: wat ass den Ënnerscheed tëscht engem privaten, kommerziellen Radio, an engem ëffentlech-rechtlechen Radio? Hei treffen, och am Kader vun enger Demokratie, verschidden Siichten openeen déi, wann een genau hikuckt, net onbedéngt esou kompatibel sinn, wéi et munchmol schéngt.

Autoritär (7/7): Autoritär haut

Autoritär (7/7): Autoritär haut

Säit 2002 gëtt en Grupp vun Chercheuren vun der Universitéit vu Leipzig, ennert der Leedung vum Oliver Decker and Elmar Brähler, a mat der Ennerstetzung vun der Heinrich-Böll-Stiftung, all 2 Joer eng grouss Etüd iwwer den Rietsextremismus eraus.

Des Studien situéieren sech zum Deel op der Linn vun de groussen Studien zum Autoritarismus vun der « Frankfurter Schule ». Si benotzen eng aktualiséiert Methodologie fir esou wuel di soziologesch wéi di psychologesch Dimensiounen vum Autoritarismus op d’Spuer ze kommen. An d’Resultater sinn, säit 2002, ëmmer erëm erstaunlech.

Autoritär (6/7): di autoritéitsgebonne Perséinlechkeet

Autoritär (6/7): di autoritéitsgebonne Perséinlechkeet

Eng vun den interessanten Schlussfolgerunge, déi den Th. W. Adorno aus den Studien über autoritäre Persönlichkeit (1950) gezunn hat – eng interdisziplinär Studie déi vun 1943-1947 an Amerika gefouert gouf – war dat den Antisemitismus, an d’Tendenz zum Radikalismus net esou ausschliisslech vun den ideologeschen a politeschen Iwwerzeegungen ofhänken, wéi een et sech dat virgestallt hat.
Net manner wichteg fir des Dispositiounen, esou den Adorno, ass eng gewëssen Perséinlechkeets- oder Charakterstruktur, déi sech duerch eng Rei vun charakteristeschen psychologeschen Zich auszeechent. Et sinn des Zich, et sinn des psychologesch Dispositiounen, déi an der Wiesselwierkung mat engem gewëssen gesellschaftlechen Klima di beschten Chancen duerstellen, fir autoritär Orientéierungen populär ze maachen.

Autoritär (5/7): Variante vun autoritärer Perséinlechkeet

Autoritär (5/7): Variante vun autoritärer Perséinlechkeet

10 Joer no der Studie iwwert Autoritéit a Famill huet en internationalen an interdisziplinären Grupp vu Fuerscher sech nach emol méi direkt der Fro vum autoritären Charakter consacréiert.

Des Etüd, déi zwar säit hirer Verëffentlechung ëmmer erëm kritiséiert gouf, gehéiert trotzdeem haut nach zu den meescht zitéierten Texter an der Soziologie.

Sanfte Zensur

Sanfte Zensur

Die Wiederkehr der Zensur mit Schlagstöcken und Tränengas dürfte niemandem, auch denjenigen die nichts zu sagen haben, entgangen sein.

Neben der autoritären Zensur gibt es aber auch die wohlbekannte sanfte Zensur. Das Problem mit dieser ist, dass sie durchaus rational, verständnisvoll und nur mit besten Absichten daher kommt. In den westlichen Demokratien spricht sie meist mit der vernünftigen Stimme der ökonomischen Notwendigkeiten und der gesellschaftlichen Sicherheit.

Autoritär (4/7): Bannenussiicht vum autoritäre Charakter

Autoritär (4/7): Bannenussiicht vum autoritäre Charakter

No baussen ass en autoritäre Charakter liicht ze klassifizéieren an ze beobachten. Mee domat ass nach net erkläert, wéi e vu banne funktionéiert.
Wéi tickt also eng autoritär Perséinlechkeet?

Den Erich Fromm stäipt sech, bei senger Erklärung, zum groussen Deel op dem Freud seng psychoanalytesch Theorie. Déi deelt d’Séil no verschiddenen, charakteristesche Funktiounen an.

La technologie populiste et le cerveau écervelé

La technologie populiste et le cerveau écervelé

Dans un article du New York Times, datant de mars 2017, le psychanalyste américain Joel Whitebook proposait une lecture intéressante du phénomène Trump.

Whitebook, l’un des rares analystes introduits à la « théorie critique » (facture francfortoise), est surtout connu en Europe pour sa discussion de la politique de la reconnaissance de Axel Honneth.

Moins connu est le fait que Whitebook représente également l’un des rares psychanalystes à formuler des avis informés sur des questions politiques et sociales actuelles.

La politique du suffisant

La politique du suffisant

Quand André Gorz publie « L’écologie politique entre expertocratie et autolimitation » en 1992, il n’en est pas à son premier essai sur l’écologie.

Comme le rappelle Christophe Gilliand dans sa préface à la nouvelle édition du texte de Gorz, parue en avril 2019, l’article « constitue la somme d’un engagement intellectuel courant sur une trentaine d’années ».

La perspective de Gorz peut étonner à l’époque où la science est massivement invoquée pour donner un poids politique à l’écologie.
Gorz se situe aux antipodes de l’approche des grands mouvements écologiques mondiaux actuels, des « vendredis pour l’avenir » à la COP25.

Une invitation donc à relire l’article avec toute l’attention que mérite un travail de réflexion de trois décennies …